تبلیغات

کد دعای فرج برای وبلاگ

همه چیز درباره ی میکروبیولوژی - گامی جدید برای رفع ایرادهای اخلاقی استفاده از سلولهای جنینی
میکرو بیولوژی و زندگی
در حالی كه به نحوه دستیابی به سلول‌های جنینی در روش‌های فعلی دستیابی به سلول‌های بنیادی در جوامع مختلف از نظر اخلاقی ایراداتی وارد است، روشهای تازه به علت عدم استفاده از سلول‌های جنینی، امیدی تازه جهت تسریع تحقیقات سلول‌های بنیادی به مجامع علمی بخشیده است.
 
به گزارش سرویس بین‌الملل «تابناك» به نقل از «آلگمانیه»، «هانس شولر»، مدیر مؤسسه بیوپزشکی مولکولی «ماکس پلانک» شهر مونستر آلمان، بار دیگر موفقیتی در بخش تولید «سلول‌های بنیادی دوباره برنامه ریزی شده» به دست آورد.

این سلول‌های بنیادی دوباره برنامه‌ریزی شده «جی.پی.اس.» هستند که از بیضه موش به دست می‌آیند.

با توجه به این كه استفاده از سلول‌های جنینی با چالش‌های اخلاقی روبه‌رو بوده، ‌به گونه‌‌ای كه بعضا دامنه آن به مباحث سیاسی هم كشیده شده است، استفاده از روش «جی.پی.اس» كه در آن می‌توان از سلول‌های جدید به جای سلول‌های جنینی استفاده كرد، چشم‌انداز تازه‌ای را پیش روی محققان و پژوهشگران سلول‌های بنیادی گشوده است.

این گزارش می‌افزاید: توانایی و ظرفیت این سلول‌های جدید برای جایگزینی ارگان‌ها و بافت‌ها، ظاهرا مشابه سلول‌های بنیادی جنینی است که از نظر سیاسی و اخلاقی مناقشه آمیز هستند.
شولر نتایج تازه‌ترین مطالعات خود بر سلول‌های بنیادی «جی.پی.اس» را نهم ژوئیه سال جاری (بیستم تیر) در دومین کنفرانس بین‌المللی سلول‌های بنیادی و تولید ارگان‌ها در شهر «درسدن» آلمان ارایه کرد.

از سوی دیگر، سادگی روش شولر و كاهش 50 درصدی خطر ابتلا به سرطان از راه این سلول‌های بنیادی، موجب شده است تا این روش به عنوان بهترین گزینه برای تولید سلول‌های مصنوعی دوباره برنامه‌ریزی شده در مجامع علمی مطرح شود.

این در حالی است كه به تازگی تیم پژوهشی شولر به همراه «مارتین سنکه» اعلام کردند چنانچه از سلول‌های بدن که قابلیت کافی را دارند، استفاده شود، می‌توان با هدایت ژنتیکی کمتری نسبت به گذشته، آنها را اصطلاحا دوباره برنامه‌ریزی کرده و به شرایط جنینی بازگرداند.

شولر توانسته است به جای ترکیبی از چهار ژن برای برنامه‌ریزی، صرفا با دو ژن دست به چنین اقدامی بزند. استفاده از دو ژن و دخالت ندادن ژن سرطانزا، باعث می‌شود که ریسک و خطر ابتلا به سرطان از طریق استفاده از این سلول‌های بنیادی نیز 50 درصد کاهش یابد.
اما در این روش به ویروس نیاز است تا ژن‌های هدایت کننده در سلول مستقر شوند و این امر می‌تواند خطاهای وخیمی در برنامه‌ریزی سلول نیز ایجاد كند.
این در حالی است که سلول‌های جدید «جی.پی.اس» را می‌توان کاملا بدون دخالت ژن و ویروس‌ها تولید کرد.

این آزمایش‌های تیم پژوهشی شولر نیز چون گذشته صرفا بر سلول‌های موش انجام شده و این گروه، ماده سلولی برای آزمایش‌های خود را از نمونه‌برداری‌های کوچکی از بافت بیضه موش به دست آورده‌اند.
شولر پس از سخنرانی در کنفرانس بین‌المللی سلول‌های بنیادی در گفت‌وگو با روزنامه آلمانی «فرانکفورتر آلگماینه» گفت: تیم مؤسسه بیوپزشکی مولکولی ماکس پلانک، نخستین پژوهشگرانی هستند که سلول‌های بزرگسال بدن را مستقیم و بدون ویروس‌ها به «سلول‌های بنیادی پلوری پوتنت» تبدیل کرده‌اند.

«پلوری پوتنت» به سلول‌هایی گفته می‌شود که توانایی رشد و تبدیل به تمام سلول‌های (اکتودرم، انتودرم و مزودرم) یک موجود زنده از جمله سلول‌های بنیادی جنینی را دارند.

سلول‌های «جی.پی.اس» می‌توانند همه فاکتورهای برنامه‌ریزی دوباره را که برای تولید سلول جوان و بنیادی نیاز است، تولید کنند، اما به گفته شولر، شرایط رشد و محیط نیز تعیین کننده هستند.
این متخصص سلول‌های بنیادی در عین حال در کنفرانس درسدن، جزییات این شرایط را اعلام نکرد.

گفتنی است که دو سال پیش نیز پژوهشگران شهر «گوتینگن» در آلمان نیز اعلام کردند که در بافت‌های بیضه، سلول‌های جالبی کشف کرده‌اند که کاملا شبیه سلول‌های بنیادی جنینی هستند.
در این میان، شولر و دیگر پژوهشگران شواهدی ارایه کرده‌اند که این سلول‌ها صرفا در حد محدود قابل تبدیل و برنامه‌ریزی دوباره هستند و به هیچ وجه سلول‌های بنیادی پلوری پوتنت نیستند.

سلول‌های جدید «جی.پی.اس» مستقیم از بافت بیضه به دست نیامده‌اند، بلکه از راه کاشت در آزمایشگاه به دتس آمده‌اند.
به گفته شولر، این سلول‌ها عملا نسخه‌هایی هستند که از طریق هدایت ژنتیکی از سلول‌های بزرگسال و سلول‌های بسیار رشد یافته، تولید شده و با تمام تغییرات ضروری در فعالیت و برجستگی و خصوصیت مولکولی ژن‌های متعلق به آن، کیفیت سلول‌های نزدیک به سلول‌های جنینی را به خود گرفته‌اند.

شولر در آزمایش ها ثابت کرده است که چنین «برنامه ریزی دوباره سلول» از طریق مصنوعی به طور اندک، یعنی به طور حدس از هر صد سلول دو سلول، در لوله آزمایشگاه به وقوع می‌پیوندد، اما نتیجه همین اندک می‌تواند، واقعا بسیار شبیه سلول‌های بنیادی جنینی باشد.
از دیدگاه شولر، مشخصه‌های ژنی سلول‌های «جی.پی.اس» در مقایسه با سلول‌های «آی.پی.اس.» بطور روشن به سلول‌های بنیادی جنینی نزدیکتر هستند.

«آی.پی.اس.» که دو سال پیش توسط تیم پژوهشگران دانشگاه کیوتو به سرپرستی «شینیا یاماناکا» تولید شدند، به سلول‌هایی گفته می‌شود که از راه مصنوعی به دست آمده و توانایی رشد و تبدیل به انواع ارگان‌های ویژه و متنوع چون سلول‌های عصبی و کبد را دارند.

شولر در کنفرانس اخیر سلول‌های بنیادی در درسدن اعلام کرد: «برند فلایشمن» در دانشگاه بن توانست با استفاده از سلول‌های بنیادی «جی.پی.اس» عرضه شده از سوی مؤسسه بیوپزشکی مولکولی ماکس پلانک مونستر، نخستین سلول‌های قلبی قابل فعالیت و همچنین سلول‌های گوناگون سیستم عصبی را در لوله آزمایشگاه پرورش دهد.

از آنجا که از نظر بیولوژی مولکولی، سلول‌های «جی.پی.اس» در مقایسه با سلول‌های پوست، یک «ماده خام» تازه و از نظر ژنتیکی برای پیوند بافتی و سلولی تقریبا جوان هستند، ولی شولر به عنوان یک پژوهشگر سلول‌های بنیادی، امید بزرگی به سلول‌های «جی.پی.اس» بسته است.